b l o g

poliglota

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

Polacy chętnie rozwijają swoje umiejętności lingwistyczne. Robią to chyba coraz skuteczniej, ponieważ zaczynamy wyróżniać się znajomością języków obcych na tle innych narodowości. Widać to chociażby w Wielkiej Brytanii, gdzie polscy pracownicy są doceniani nie tylko za fachowość, lecz także za dobre posługiwanie się językiem angielskim.

Używając języka obcego popełniamy czasem błędy, które mogą znacznie utrudniać komunikację. Aby pomóc osobom, które rozpoczęły albo planują rozpocząć naukę języka obcego, przygotowaliśmy trochę informacji o trudnościach, na jakie natrafiają Polacy uczący się angielskiego, niemieckiego, francuskiego lub rosyjskiego. Radzimy też, jak najłatwiej uporać się z tymi problemami.

Język rosyjski

Typowe błędy popełniane przez Polaków uczących się języka rosyjskiego można podzielić na 4 podstawowe grupy: błędy akcentuacyjno-fonetyczne, ortograficzne, leksykalne, a także gramatyczne.

Do pierwszej grupy należą przede wszystkim błędy dotyczące błędnego akcentowania słów, co może czasem prowadzić do sytuacji dość zabawnych, gdyż zdarza się, że przesunięcie akcentu zmienia znaczenie słowa. Na przykład: за'мок (zamek, warownia) i замо'к (zamek u drzwi), уже' (już) i у'же (węższy). Stosunkowo dużo trudności przysparza również wymowa spółgłosek: „л”(ł), „ц”(c), „ч”(cz), a także nieakcentowanej samogłoski „o”. Metodą eliminacji błędów akcentuacyjnych jest zwracanie uwagi na miejsce akcentu w słowie już na początku nauki. Najwięcej zależy tu od samego uczącego się i jego pracy ze słownikiem. Jeżeli chodzi natomiast o wymowę wspomnianych spółgłosek i samogłoski „o”, to należy pamiętać, że rosyjskie „л” wymawiamy dotykając końcem językiem do górnego podniebienia w okolicach zębów, „ц” w języku rosyjskim jest zawsze twarde (jak w polskim słowie „cyrk”), „ч” zawsze miękkie (jak w polskim słowie „ciasto”),„a”, i dlatego słowo молоко', będziemy czytali jako „małako”.
Wśród błędów ortograficznych prawdziwą zmorą wielu Polaków jest tzw. miękki znak. Wyraża on zazwyczaj miękkość poprzedzającej go spółgłoski, jak na przykład w słowie – возьму – wezmę, czy уголь – węgiel. Może również spełniać funkcję rozdzielającą i wtedy występuję przed е, ё, я, ю, np.: семья – rodzina, скамья – ławka. Nie istnieje żadna super metoda nauczenia się tego poza najbardziej sprawdzona metodą pamięciową. Inną sytuacją jest użycie miękkiego znaku w czasownikach. Polacy dość często zapominają o nim lub przesadzają z jego użyciem. Same zasady są dość proste: miękki znak piszemy zawsze na końcu bezokolicznika, i wtedy końcówka –ть odpowiada polskiej końcówce „-ć”. Poza tym występuje on tylko w końcówce 2 osoby liczby pojedynczej czasu teraźniejszego: -ишь, -ешь. natomiast nieakcentowane „o” czytamy jak

Głównym źródłem błędów leksykalnych są znani już z języka angielskiego oraz niemieckiego „fałszywi przyjaciele”, jak na przykład: „стул” – czyli polskie „krzesło” i „кресло” czyli „fotel”,„магазин” czyli „sklep” i „склеп” czyli „krypta”. Jedyne co można by poradzić osobom uczącym się rosyjskiego: Nie wierzcie złudnemu podobieństwu słów i jeżeli nie jesteście 100-procentowo pewni ich znaczenia, sprawdzajcie je w słowniku.

Do grupy typowych błędów gramatycznych występujących zarówno na początkowym, jak i średnio zaawansowanym poziomie nauczania należą: błędne formy rzeczowników i przymiotników w połączeniu z liczebnikami 2,3,4; nieprawidłowe formy liczby mnogiej rzeczowników takich jak „дом”,„ друг” czy „сын”, a także mylenie końcówek narzędnika i miejscownika przymiotników rodzaju męskiego.

Wszystkie te zagadnienia nie są jednak zbyt zawikłane i wymagają po prostu porządnego wytłumaczenia, a potem ćwiczeń.

Przygotował zespół lektorów:
Justyna Piątek
Dorota Wielechowska-Popielarz
Andrzej Dąbrowski
Krzysztof Świrko
Richard Tatham

Artykuł ukazał się w dodatku "Kujon Polski" Gazety Stołecznej
Gazeta Wyborcza
w dniu 6 czerwca 2007

mapa